Na naszym rynku dostępna jest obecnie szeroka gama ubrań gazoszczelnych różnych producentów. Wizualnie różnią się one krojem, kolorem, rodzajem materiału, napisami itp. Po bliższych oględzinach można je jednak podzielić na trzy podstawowe typy konstrukcyjne :

1-ubrania w których aparat izolujący drogi oddechowe montowany jest na zewnątrz z maską zespoloną lub zakładaną

odzielnie .

2-ubrania gazoszczelne z aparatem na sprężone powietrze zakładanym wewnątrz ubrania. Maska zespolona z ubraniem

3-ubrania z aparatem na sprężone powietrze zakładanym wewnątrz ubrania. Maska nie jest zespolona z ubraniem i zakładana oddzielnie.

Ubrania w których aparat izolujący drogi oddechowe zakładany jest na zewnątrz ubrania produkowane były jako jedne z pierwszych. Niektóre z nich dostosowane były do aparatów tlenowych. Ubrania tego typu mają jednak ograniczone zastosowanie. Można je stosować tylko do gazów a i to za wyjątkiem takich, które mogą korozyjnie oddziaływać na aparat. Przy styku z silnymi kwasami, rozpuszczalnikami, ciekłym amoniakiem itp. szybkiemu uszkodzeniu uległby aparat i plastykowa część maski . W konsekwencji życie i zdrowie ratownika było by zagrożone. Ubrania te wymagają w zasadzie najdłuższego czasu do ubrania.

Ubrania z aparatem na sprężone powietrze zakładanym do wewnątrz z maską zespoloną z ubraniem pojawiły się na naszym rynku też stosunkowo wcześnie. Pierwszym producentem tych ubrań była firma Auer. Ubrania te są do chwili obecnej najchętniej używane przez ratowników. Wpływ na to ma szybkość ubierania oraz dobra widoczność w każdych warunkach. Wymagają jednak starannego zakładania maski i przykręcania reduktora. Niektóre z pierwszych egzemplarzy tych ubrań zachowały swoją sprawność do chwili obecnej .Pomimo licznych zalet tego typu ubrań obecnie prawie wszystkie firmy wycofały się z ich produkcji. Jedynym dostępnym na naszym rynku producentem tych ubrań pozostała nadal firma Auer.

Aktualnie w ofercie sprzedaży różnych firm szeroko reklamowane są ubrania gazoszczelne z aparatem na sprężone powietrze zakładanym do wewnątrz z maską oddzielną. Pomimo rzekomych zalet ubrania te są niechętnie użytkowane przez zawodowych ratowników w naszych zakładach. Ich konstrukcja w niektórych przypadkach może wręcz stwarzać zagrożenie dla życia ratownika. W ubraniach tych wilgotne powietrze wydychane przez ratownika znajduje się w przestrzeni pomiędzy maską a szybką ubrania. pomimo zabezpieczeń nie do uniknięcia jest zaparowanie tej szybki. Proponowany przez niektóre firmy system ręcznego przecierania szmatką szybki od wewnątrz nie jest zbyt wygodny. Szeroko reklamowane żele stosowane przeciw osadzaniu pary mają tez ograniczone zastosowanie. Osobiście zetknąłem się w czasie akcji ratowniczej z przypadkiem gdy ratownik wyposażony w takie ubranie musiał zostać podniesiony na palecie podnośnika na znaczną wysokość. Niespodziewany wypływ ciekłego amoniaku spowodował to że szybka ubrania pokryła się od wewnątrz grubą warstwą szronu. Widoczność spadła do zera. Tylko dzięki doświadczeniu i opanowaniu ratownika udało się uniknąć tragedii. Ubrania te wymagają także zakładania przez użytkownika hełmu w/g standardów producenta. W przeciwnym wypadku może się zdążyć ze podczas obrotów głowy widok może być przesłaniany ubraniem. Znaczny ubytek widoczności występuje także w ubraniach z PVC. Najchętniej użytkowane są szybki szklane klejone. Jak wynika z praktyki nawet przy uderzeniu nie powodują one rozhermetyzowania się ubrania.. W praktyce sprawdziło się także odwrotne wszywanie suwaka ( suwak niewidoczny z zewnątrz). Jest on wtedy mniej narażony na uszkodzenia przez agresywne substancje.

Wnioski: W przypadku konieczności użytkowania ubrania gazoszczelnego przy dużej różnicy temperatur wewnątrz i na zewnątrz ubrania najbardziej optymalny jest drugi wariant konstrukcji tzn. ubranie z maską zespoloną i z aparatem wewnątrz ubrania. (z ostatniej chwili :producenci zaprzestali produkcji ubrań typ 2 .jedynym rozwiązaniem w tym przypadku jest stosowanie specjalnych szybek przeciwpotnych produkowanych aktualnie przez firmę Treleborg do ubrań typu 3. Nie jest to rozwiązanie idealne ale jednak coś widać )